BroedplaatsZ is niet 'alleen maar' een plaats waar zorggebruikers hun ervaringen delen. Je deelgenoot maken van hun dagelijkse…

Een arts zei dat het iedereen kan overkomen, maar het overkwam mij. In mijn studententijd raakte ik in een psychose. Daar sta je dan, 27 jaar en in de bloei van je leven. Het gaat geweldig en je lijkt de hele wereld aan te kunnen … Lijkt, want in werkelijkheid gaat het niet goed.

Ik heb het zelf niet eens door, maar ik ben aan het veranderen. Ik reageer anders en vertel dingen die op zich zouden kunnen, maar desondanks toch wat vreemd zijn. Dan op een nacht gaat het echt mis. Ik word angstig wakker en mijn gedachten slaan op hol. Ik voel irrationele angst, krijg hartkloppingen en ik ‘hoor’ stemmen. Anderen praten over mij en willen mij iets aandoen. Dit kan niet denk ik, maar ja wat kan ik doen? In paniek bel ik de alarmlijn, waar ze zeggen dat ik mijn huisarts moet bellen. ‘Huisarts?’ denk ik, ‘Wat kan die dan doen?’ Geen besef van wat er aan de hand is.

Niet herkend

In de ochtend bel ik een goede vriendin. Zij moet naar haar werk, dus haar man komt naar me toe. Wantrouwend doe ik even later de deur open. Ergens fijn om een vertrouwd gezicht te zien. Het geeft me wat houvast, maar ik ben erg in de war. De vriend stelt voor naar de huisartsenpost te rijden. Detail: hij was gekleed in een wit trainingspak en reed ook nog eens in een witte bestelbus. ‘Is dit wel echt?’, vraag ik me onrustig af. Gelukkig wint de vertrouwdheid. Helaas hebben ze bij de huisartsenpost niet door (onwetendheid, onbekendheid?) dat het om een psychose gaat. En word ik afgescheept met een kalmeringsmiddel. De vriend rijdt me helemaal naar mijn familie aan de andere kant van het land. Daar verblijf ik twee dagen: in totale ontreddering.

ontredderd

Interventie

Als ik dan weer thuis ben en eindelijk naar mijn eigen huisarts ga, is het pas in tweede instantie duidelijk wat me mankeert. Dit omdat ik mijn verhaal nog goed kon doen en niet direct verward overkwam. Hulp wordt dan snel in gang gezet: ’s middags staat de crisisdienst bij me op de stoep en krijg ik medicatie voorgeschreven. Eigenlijk willen ze mij opnemen, maar papa steekt daar een stokje voor. Hij neemt met alle liefde voor een tijdje de zorg op zich en verblijft tijdelijk bij mij thuis. Omdat de hulp te lang geduurd heeft, is mijn toestand echter verslechterd. Ik ga zelfs mijn eigen vader wantrouwen. Ik zoek naar vertrouwde mensen uit mijn omgeving en probeer hen telefonisch te bereiken. Het lukt me niet meer om te praten. Ik fluister en mijn woorden stokken …

Donkere periode

Afgevlakt door wat er is gebeurd en door de medicatie. In sombere buien vraag ik mezelf af of het ooit weer beter zal gaan. Zal ik mezelf weer terugvinden? Weer net zo sprankelend en spontaan zijn als ik was? Ik voel voortdurend angst en spanning zonder dat deze zich specifiek ergens op richt. Het valt me zwaar. Ik voel me verloren en laat alles gelaten over me heen komen. De dood lijkt een verlossing, tegelijkertijd vraag ik mezelf af of dat ook werkelijk zo is. De mensen in mijn omgeving zijn vol vertrouwen, helaas kan ik dat op dat moment niet delen. Ik ben ontzettend dankbaar voor de onvoorwaardelijke liefde en steun die ik ontvang van familie en vrienden. Ik wil zo graag geloven dat ik beter word. Dat ik de dingen een plek kan geven en verder kan gaan met mijn leven.

Weg naar herstel

De weg naar herstel duurde lang en was geen gemakkelijke. Een lange tijd was er weinig emotiebeleving en weinig initiatief. De zogenoemde negatieve symptomen. Soms een klein moment van vooruitgang, zoals de dag dat ik de behoefde kreeg om een specifieke cd op te zetten. Zeker een jaar heb ik, grote muziekliefhebber als ik ben, nauwelijks genoten van muziek. Ik zette het wel op, maar het deed me weinig. Het oppakken van vrijwilligerswerk gaf me vertrouwen en nieuwe energie. En tot slot dat ene moment: een ‘sparkle of joy’, ik werd ineens verliefd. Iemand raakte me en daarmee begon mijn gevoel weer te stromen. Ik voelde dat ik leefde: werd weer opener, spontaner en liet mijn lach weer horen. Het besef dat ik er weer was. Misschien niet de persoon die ik ooit was, maar een betere, nieuwe versie van mezelf!

Rosalyn

2+