“Wat doe jij nou eigenlijk de hele dag?” Dat is een vraag die ik veel hoor van mensen…

Toen ik net van school kwam rollen, zo’n 15 jaar geleden, ging ik werken binnen woonvoorzieningen. Toen rapporteerden we nog met pen en papier en sliepen we met 2 slaapwachten in 1 voorziening. Ik deed heel veel leuke activiteiten en werd behoorlijk goed op de WII met Mario kart al zeg ik het zelf. Een hele grote verandering was toen we gingen verhuizen met een locatie en we daar geen slaapdienst meer hadden. Daarna verhuisden we naar nieuwbouw en kregen de cliënten een eigen appartement, in plaats van een woonhuis in de wijk waar ieder zijn slaapkamer had. Voor uw beeld, dat was rond 2007.

Later ben ik gaan werken op een hele nieuwe locatie waar cliënten huur gingen betalen en eigenaar zijn van hun studio. Ook dat was vrij vernieuwend en voor een organisatie echt wel even zoeken. Je bent namelijk in contact met de huurder en niet met de persoonlijk begeleider, wat we van oudsher wel gewend waren. Toch sloot en sluit dit naadloos aan op de Wmo die zijn intrede deed en zijn we ook hieraan gewend. Voor bestaande locaties was deze wet en de slogan van ‘Zorgen voor, naar zorgen dat’ behoorlijk schakelen. Waar je eerder zaken makkelijk overnam en het idee had dat je aan het helpen was, gingen we daar anders naar kijken en kwamen we tot andere inzichten.

tevredenheid client

Zelfstandig

Ik begeleidde bijvoorbeeld een meisje dat net zelfstandig woonde. Het toilet was op een zekere dag kapot. Ik vond het zo vervelend, dus ik zei al bijna dat ik wel even zou bellen en ze onze toilet kon gebruiken. Gelukkig twijfelde ik een paar seconden, want zo bleek, ze had zelf al gebeld en een afspraak gemaakt en met de buurman geregeld dat ze daar van het toilet gebruik mocht maken. ‘Wauw, goed bezig!’, dacht ik. Precies dit proberen we onze cliënten aan te leren. Even voor uw beeld, dit ging om een meisje met autisme. Dus al deze handelingen waren voor haar nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. En eerlijk gezegd wist ik niet dat ze dit al kon. Mijn ‘zorgen voor’ had haar helemaal niet geholpen en was in dit geval zelfs een beetje ongepast geweest.

Wel of niet ingrijpen?

Maar soms zou ‘zorgen voor’ wel gepast zijn en wachten we misschien te lang met een helpende hand. Om even in te grijpen als het echt dreigt mis te gaan en de regie over te nemen. Ik denk dat we soms belemmerd worden door onze eigen gedachten daarover. “Mag ik wel ingrijpen, want de cliënt is eigen rechtspersoon. Kan ik wel ingrijpen, want het moet vanuit zijn eigen motivatie komen. Als we dit nu één keer doen, dan wordt dat de volgende keer ook verwacht. En als ik dat bij deze cliënt doe, moeten we dat dan ook bij de anderen doen?”

En dat zijn allemaal goede kritische vragen, maar je moet er niet in verzanden denk ik. Het is goed om aan te sluiten bij een cliënt, zijn wens te horen, daar ondersteunend aan zijn. Hem of haar laten leren door ervaringen, vertrouwen hebben in zijn/haar eigen kunnen en in het op eigen tempo aansluiten in de maatschappij. Soms is het echter nodig om als begeleider wel even de regie over te nemen en in te grijpen.

Accuraat doorpakken

Bijvoorbeeld iemand zijn drankgebruik neemt fors toe, dan is het goed om in te grijpen door een heel duidelijke grens te stellen aan het gebruik. Om zo ergere problemen te voorkomen. Of iemand is zichtbaar aan het vervuilen en hij krijgt het zelf niet meer geregeld. Dan lijkt het mij goed om alles eens grondig schoon te maken en een duidelijke structuur neer te zetten. Zonder instemming van een cliënt mogen wij niet handelen, maar de toon maakt wel de muziek denk ik. Iets voorzichtig opperen of even accuraat doorpakken kan een groot verschil maken!

0