Ik was een ventje van acht aar oud en wilde muziek gaan maken. Op de terug weg van…

Activiteiten centrum Pauwer

Tegenwoordig doe ik buiten de dagbesteding, waar ik op dinsdag en op vrijdag kom best veel. Bij de dagbesteding op dinsdag ben ik in de ochtend aan het fitnessen en in de middag zit ik in een gespreksgroep. Op de vrijdag in de ochtend weer fitness en in de middag doen we boccia. Dit is een spel wat vergelijkbaar is met jeu des boules maar dan met zachte ballen.

Weer benaderd

Vorig jaar ben ik benaderd om een opleiding te gaan doen  voor ervaringsdeskundige. Zoals u eerder heeft kunnen lezen heb ik afgelopen jaar in juni een lezing gehouden. Ik wil daar ook zeker mee door gaan. Ik werd vorig jaar niet uitgekozen om aan de opleiding te mogen deel nemen. De argumenten waren dat er al iemand met hersenletsel was die de opleiding deed of gedaan had. Dit jaar werd ik weer uitgenodigd om deel te nemen aan de procedure voor deze opleiding. Dit maal heb ik bedankt omdat ik het wel een beetje veel vind. Deze procedure zou gestart worden in november. Dan zou ik eerst weer naar het opleidingscentrum in Tilburg moeten waar de informatie bijeenkomst gegeven word. Dan word je aangemeld voor de cursus.  Dan mag je een dag op de Fontys hoge school in Eindhoven gaan kijken   waar een voorbereidend gesprek is  Dan heeft ook elke leraar een soortgelijk gesprek. Later mag je, op uitnodiging, komen beargumenteren waarom jij de opleiding zou moeten gaan doen. Daarna word je dus wel of niet uitgekozen. Van het aantal mensen waaruit ik gekozen zou moeten worden (bijna 40) zouden er 2 de opleiding kunnen gaan doen.

Eigenlijk wel mijn ding

Ik vind dat het, hoewel ik deze opleiding niet gedaan heb, wel mijn ding is om lezingen te houden. Wat dit betreft heb ik de ervaring van een tweetal ongevallen en daarnaast heb ik ook een zware depressie gehad waarvoor ik bijna een jaar opgenomen heb gezeten. Ik vond het dan ook wel een beetje raar dat deze argumenten terzijde werden geschoven. We hebben al iemand met hersenletsel was het antwoord. Ach deze ervaringen heb ik nou eenmaal. Ik heb ermee moeten leren leven en omgaan. Gewoon opstaan en verder gaan.

De eerste jaren na school

Ik heb op de land- en tuinbouwschool gezeten. Het was wel op het laagste niveau, maar ik heb het diploma behaald. Daarna ben ik gaan werken bij een loonwerker. Eerst in de bosbouw en later ook grasmaaien. Ik werkte vooral met de bosmaaier. Ik was op dat moment 15 jaar en heb dit werk tot mijn 17e jaar gedaan. Daarna ben ik bij een straal- en verfspuitbedrijf gaan werken. Dit werk heb ik tot mijn 23ste jaar gedaan. Tussendoor hielp ik thuis nogal eens mee omdat we een Café hadden. Hierna ben ik bij een chrysanten kweker gaan werken in Made. Daar heb ik tot mijn 25ste gewerkt.  Daarna heb ik tot mijn 27ste bij een potplanten bedrijf gewerkt. Tot mijn 32ste heb ik bij een bedrijf dat jonge planten (tomaten, komkommer en paprika en heel veel soorten koolplanten) kweekt voor de tuinderijen gewerkt. Ik kwam op een gegeven moment thuis te lopen met ernstige rug klachten. Ik ben ook aan mijn rug geopereerd in het jaar 2000. Dit heeft eigenlijk niet voor veel pijn vermindering gezorgd. Wel heeft het er voor gezorgd dat mijn benen niet meer uitvallen (verlamming) doordat de zenuw afgekneld werd. Ik werd wel afgekeurd voor mijn werk. Zwaar lichamelijke arbeid zou ik niet meer mogen doen.

In 2013 heb ik een depressie gehad. Dit kwam in mijn geval door veel onbegrip en omdat ik gewoon niet wist (weet) wat ik nog zou kunnen doen.

0