**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

Het duurt nog bijna een week, maar dan ben ik toch echt jarig. En heb er al bijna een maand stress van. Niet het feit dat ik een jaar ouder ga worden, al moet ik zeggen dat ik me elk jaar wel weer verbaas dat ik nog steeds leef, maar het gedoe eromheen.

De grote vraag elk jaar is vier ik het of vier ik het niet? Ik heb heel lang het niet gevierd, sterker nog ik zorgde dat ik op mijn verjaardag niet thuis was. Maar dat voelde niet meer oke, maar het wel vieren voelt ook niet super. Dus elk jaar is het weer een gevecht met mezelf om te besluiten wat ik doe.

Maar ik probeer me niet langer te verbergen voor de moeilijke dingen des levens, dus ook mijn verjaardag gaan we vieren! Besluit genomen, en nu? Maar eens kijken wie ik ga uitnodigen, want als ik mensen niet nadrukkelijk vertel dat ik het vier gaat iedereen er van uit dat ik het dus niet vier. Maar wie nodig ik uit, komt het niet een beetje drammerig over om mensen echt uit te nodigen? En als ik mensen uitnodig vergeet ik dan niemand, nodig ik iedereen die ik ken uit? Ook degene die ik eigenlijk liever niet zie komen, maar niet durf over te slaan?

Stress dus. En dan heb ik het nog niet over het moeten verzinnen van wat ik zou willen hebben (ik weet nooit iets), het maken van een boodschappenlijstje, thuis opruimen etc, etc

De echte reden dat ik mijn verjaardag moeilijk vind is dat er dan mensen uit mijn verschillende “kringen” bij elkaar komen. Het liefst stop ik iedereen in hokjes (ja ik weet precies wat ik niet wil dat met mij gebeurd), dus familie, vrienden, kennissen, vage kennissen, collega’s, etc, etc. En ik ben dus bang dat ze met elkaar gaan praten. En op deze manier kanten van mij gaan zien die ik soms bij de ene groep wat verberg. Want ik ben natuurlijk overal een beetje anders. Het anders zijn is veel minder dan het 10 jaar geleden was, toen konden mensen het beide over mij hebben en niet van elkaar weten dat het over mij ging. Maar het patroon van scheiden, uit elkaar houden en het beeld dat mensen van mijn hebben beïnvloeden slijt maar langzaam. Ook daarom wil ik het toch wel vieren, het is voor mij een goede oefening in loslaten.

Maar ja ik maak het me dit jaar makkelijk. Iedereen heeft nu kunnen lezen dat ik het vier. Dus kom maar op als je weet waar ik woon ben je 29 juli welkom (nou ja, ik moet je natuurlijk ook kennen, we willen geen project X Tilburg)

0