**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

verjaardagloesjeOver 2 weken ben ik jarig, een jaarlijks terugkomend iets al hoop ik elk jaar weer van niet. Maar ja het komt toch en dan is elk jaar weer de vraag ga ik het vieren of niet. En alleen die vraag geeft me al stress. Want ergens vind ik het verschrikkelijk om te vieren, maar weet dat als het dan zover is ik het altijd toch wel leuk en gezellig vind. Dus de afgelopen jaren heb ik het gevierd, maar elke keer wel weer de stress van doe ik het wel of niet.

Oké ik ga het dus “vieren”, of herdenken zoals ik het vaak noem. Dan komt de volgende stress factor, wie nodig ik wel en niet uit. Da’s nog best moeilijk, want van een aantal mensen wil ik graag dat ze komen, van een aantal vind ik het niet erg, maar als ze niet komen is dat ook oke. En dan zijn er altijd mensen die ik eigenlijk voor mijn fatsoen moet uitnodigen, maar die ik liever niet zie komen. Ook hier elk jaar weer de twijfels kan ik het maken om mensen niet uit te nodigen? En zijn de mensen die nu geen uitnodiging hebben gekregen van me beledigd als ze dit lezen? Ik hoop van niet, want sommige mensen stuur ik geen uitnodiging maar zou ik wel leuk vinden als ze zouden komen, maar vind het ook weer zo “zielig” als je iedereen gaat lopen bedelen om op je verjaardag te komen.

Dan de stress de dag ervoor. Boodschappen doen, wat voor gebak haal ik, of toch gewoon koeken? Hoeveel drinken moet ik hebben en hoeveel drank? Chips of kaas en worst? Of beide? Hoeveel dan? Niet mijn ding, maar gelukkig kan ik daar hulp bij vragen.

Dan de dag zelf. Al niet de beste dag omdat ik jarig ben. Een moment waarbij je onbewust toch gaat terug en vooruit kijken. En dan iedereen die je nog vele jaren wenst, terwijl ik dan altijd denk:”ik hoop eigenlijk van niet” En dan gaat het bezoek met elkaar praten, mijn ooit zo mooi gescheiden werelden komen dan bij elkaar. Zonder dat ik er heel veel invloed op kan uitoefenen, de mensen die mij kennen weten dat dit zo ongeveer mijn grootste angst is. Maar ja, het hoort erbij.

Heel veel stress dus. Maar heb dit jaar een iets makkelijkere oplossing gekozen. Voor te weinig of te veel eten en drank ben ik niet meer bang. Winkels zijn tot 22:00 open dus te weinig hebben we nooit. En te veel gaat de weken erna wel op. Het praten met elkaar moet ik maar gewoon doorheen, maar dat is me vorig jaar ook gelukt dus dat moet goed komen. Blijft over wie nodig ik uit. Zal ik gewoon een heel groot risico nemen en iedereen uitnodigen?

Oke misschien niet slim, want heb ook geen zin in half Tilburg op me stoep. Dus maak ik een voorbehoud, iedereen die mij kent is welkom, maar laat het wel eventjes weten dat je komt. En voor degene die mijn adres niet hebben, stuur me maar een mailtje, whatsappje of DM. En dan zien we wel waar het schip gaat stranden. Ach, je viert maar een keer je laatste verjaardag.

0