**op 23 november 2016 is Eelco, gesteund door zijn naasten, in alle rust overleden. Zijn euthanasiewens is op…

13 april, als ik er nu aan denk word ik al een beetje misselijk. 13 april is namelijk de dag dat ik iets heel moeilijks ga doen, namelijk 4 mensen in een ruimte zetten waarvan ik eigenlijk liever niet heb dat ze elkaar spreken. Gelukkig ben ik er zelf ook bij. Of ja, gelukkig, om eerlijk te zijn weet ik het niet, het zou misschien wel makkelijker zijn als ik er niet bij was. Voor mij, maar misschien ook wel voor hun.

Ik heb mijn (mantel)zorg netjes in hokjes zitten. Mijn ouders, mijn beste vriendin, mijn begeleider van Buro MAKS en mijn psycholoog van het GGZ. Allemaal mensen waar ik helaas meer zorg van krijg dan ik eigenlijk wil. En allemaal fijne mensen. Maar ook mensen die veilig in hun eigen hokje zitten. Mensen die weinig contact hebben met elkaar over “de cliënt” Eelco. Mijn ouders en beste vriendin hebben natuurlijk wel contact maar dat gaat gelukkig bijna nooit inhoudelijk over mij.

Waarom ik ze in een ruimte wil hebben? Omdat ik er met elk van hun apart niet meer uitkom. Ik voel me al weer sinds een heel lange tijd niet meer goed. Zo erg zelfs dat ik zelf bang ben dat ik me in een onbewaakt ogenblik iets aan ga doen. Dat is ook de reden dat ik uiteindelijk geen N*****al in huis heb gehaald. Ik vertrouw mezelf niet. Iedereen doet zijn of haar best me zo goed mogelijk te helpen, maar niemand, ikzelf ook niet, weet eigenlijk wat te doen.

Wel merk ik dat ik weer de muren aan het optrekken ben. Niet alleen die tussen mij en de mensen om me heen, maar ook die tussen de mensen. Het is altijd mijn grote angst geweest dat mensen uit verschillende “werelden” van mijn leven met elkaar in gesprek zijn. Zo erg als vroeger is het niet meer. Daar konden mensen het letterlijk samen over mij hebben zonder dat ze doorhadden dat ze het over dezelfde persoon hadden, zo erg verschillend was ik in mijn verschillende “werelden”. Het ergste dat mij dan ook kon overkomen is dat deze “werelden” door elkaar heen gingen lopen. Gelukkig is dat al lang niet meer het grote probleem dat het was, maar moeilijk blijf ik het vinden.

En nu,….. nu ga ik dus vrijwillig mensen bij elkaar zetten, dit in de hoop dat wij samen meer weten en nieuwe ideeën krijgen dan elk van ons apart in zijn “hokje” Doodeng vind ik het, maar het is nodig. Ik kom zoals het nu gaat niet verder in mijn, en hier komt het klote woord, herstel.

Ik heb besloten, dat vanaf vandaag alle opties openliggen en bespreekbaar zijn. Medicatie, dagbehandeling, deeltijd therapie, opname, andere therapievormen, je kan het zo gek niet noemen, zelf de voor mij doodenge dingen als PMT en creative therapie zijn bespreekbaar. Damn, ik geef zelf de “geitenwollensokken” dingen zoals mindfullnis en meditatie een eerlijke kans. Eigenlijk het enige dat voor mij op dit moment onbespreekbaar is zijn elektroshocks, maar voordat we daar aankomen zijn we vast een heel stuk verder.

Maar de eerste stap is dus iedereen om mij heen op dezelfde pagina krijgen. Iedereen weet wel iets, meeste ook wel alles, maar willen we echt iets kunnen veranderen is het belangrijk dat iedereen ook echt hetzelfde weet. En we van elkaar ook weten hoe we over dingen denken. Doodeng, maar uit ervaring bij mensen om mij heen weet ik dat het ook heel waardevol kan zijn.

13 april dus. Ach ik overleef het wel en het wordt dan vanzelf 14 april en 15 enz.

0