Graag wil ik me voorstellen als blogger op deze website. Ik ben Chantal van Birgelen. Op m'n 25e…

Als Wmo consulent kom ik veel bij mensen thuis. Vaak op een erg kwetsbaar moment in hun leven. Daar deel van mogen uitmaken betekent voor mij iets bijzonders. Het komt dicht bij de essentie waar het in het leven om draait: gezond en gelukkig zijn.

Buiten is het koud. Zachtjes regent het in mijn gezicht als ik samen met een collega naar ons volgende adres loop. Het is altijd weer afwachten wie er achter de voordeur open doet. Dit keer is het een jonge, vrolijke man die ons verwelkomt. We lopen door naar de woonkamer waar eveneens een jonge, vriendelijke en tengere vrouw in de bloei van haar leven staat en ons een hand geeft. Heel langzaam loopt ze voetje voor voetje naar de keukentafel waar we met z’n vieren gaan zitten. Even is het heel stil. Ze moet bijkomen van die paar meter lopen. Dan vertelt ze dat ze misschien niet het hele gesprek kan volhouden en of het mogelijk is om voor vandaag alleen het belangrijkste te bespreken. We knikken begripvol.

Scootmobiel

Uit de aanmelding blijkt dat ze chronisch vermoeid is en dat ze graag een scootmobiel wil om er op uit te kunnen. Niet meer de afhankelijkheid van anderen voor elk wissewasje wat ze nodig heeft.

Haar vriend woont ver weg en komt af en toe langs. Daarnaast zijn er nog maar weinig vrienden overgebleven omdat ze ziek is. Te ziek om de sociale contacten te onderhouden. Te moe om nog leuke dingen met hen te kunnen blijven doen.

Onderzoeken kan ze niet meer ondergaan omdat de prikkels in het ziekenhuis voor haar te veel zijn. Hierdoor blijft ze in het ongewisse of er nog een andere oorzaak is te vinden van haar energievretende ziekte.

Spaarzaam verdelen

Stukje bij beetje krijgen we langzaam het verhaal te horen wat er achter deze jonge vrouw schuil gaat. Haar leven speelt zich voornamelijk binnen de vier muren van haar woning af.

De weinige energie die ze nog heeft moet ze heel spaarzaam verdelen. Douchen betekent de rest van de dag niets meer kunnen. Hulp bij haar persoonlijke verzorging levert zo veel prikkels op dat ze het liever zelf doet. Hoeveel kruim het haar dan ook kost. Voorbereidingen voor het koken doet ze in hele kleine stapjes. Verspreid over de hele dag. Haar moeder komt drie keer per week warm eten brengen. Zo kan ze die dag nog wat leuks doen. Iets leuks betekent een half uurtje creatief bezig zijn…nauwelijks voorstelbaar.

Eye opener

De eye opener komt als ze stilletjes aangeeft dat mensen die geen hulp kunnen aanvaarden het meest ziek zijn. Want mensen die nog hulpverleners om zich heen kunnen verdragen, kunnen die prikkels nog aan. Het lijkt een paradox, maar het klinkt zo logisch als wat.

Aan het eind van het gesprek is haar kaarsje bijna op. Ze komt moeilijker op woorden. We besluiten dat we het gesprek gaan afronden. Het is voor ons duidelijk dat een scootmobiel voor haar de beste voorziening is om weer een stapje zelfstandigheid en vrijheid terug te krijgen. Geen afhankelijkheid meer van derden om ergens naar toe te kunnen gaan. Even dat ommetje in de wijk of door het bos wanneer het haar uitkomt in plaats van wanneer iemand anders tijd heeft om haar rolstoel te duwen.

Vreugdetranen

Als we doorgeven dat ze in aanmerking komt voor een scootmobiel, breekt ze. Hoe sterk en positief ze ook in het gesprek stond, het wordt haar even te veel. Ze laat haar tranen gaan. Tranen van blijdschap dat ze begrepen is in hoe kwetsbaar haar leven is en dat we inzien dat ze met een scootmobiel haar vier muren kan ontvluchten. Ze is blij, enorm blij omdat ze tot nu toe veel onbegrip heeft gehad over haar aandoening.

Dat kleine radartje

Eenmaal buiten slaken we een zucht van verlichting. We zien veel ellende maar de ene situatie raakt ons toch meer dan de andere. We zijn blij dat we haar kunnen helpen en o zo dankbaar dat we een radartje in het geheel mogen zijn om haar leven weer wat kleur te kunnen geven. Dit is waarvoor we het doen. Wat een mooi vak!

2+